Ze kunnen opa toch wel maken?

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Als we geboren worden, is er tenminste één ding dat we zeker weten: dat we dood gaan. Gelukkig weten we meestal niet precies wanneer en hoe. Of ik geen vrolijker onderwerp kan bedenken? Zeker wel, maar ook de dood hoort bij het leven en het is wat mij betreft een onderwerp om gewoon te bespreken. Ik geef toe, er is een aanleiding. Twee weken geleden was mijn lieve vader aan de beurt. Eerlijk gezegd wisten we al dat praten over de dood met een kindhij in de blessuretijd zat en toch voelt het laatste fluitsignaal als extreem onverwachts. De timing, twee dagen voordat mijn lieve zus (eindelijk ;-) ) ging trouwen, was op zijn minst uitzonderlijk, en gaf de nodige opschudding. Nooit eerder heb ik in zo’n emotionele achtbaan gezeten. ’s Nachts in bed galmden de trouw- en rouwnummers door elkaar door mijn hoofd. In één week is je zus getrouwd en je vader gecremeerd, rauwer (of rouwer) wordt het denk ik niet. En toch kijk ik dankbaar terug. Zijn ‘tijd’ zat er kennelijk op en het is goed zo.

Waarom ik dit met jullie deel? Natuurlijk uit eigenbelang. Het helpt om het ‘lekker therapeutisch’ van me af te schrijven. Daarnaast omdat ik geloof dat het goed is om ‘zware’ onderwerpen bespreekbaar te maken, ook met kinderen. Kindercoach Toekie van Apeldoorn waar ik vanmorgen een superleuk en inspirerend gesprek mee had, bevestigde die gedachte: “Betrek kinderen bij deze thema’s. En maak tegelijkertijd duidelijk dat jij voor hen zorgt in plaats van andersom. Als je het zo brengt voelen kinderen zich serieus genomen en kunnen ze ook met een gerust hart gaan spelen”.

De dood is zo beladen als je hem zelf maakt. Mijn kinderen raakten bijvoorbeeld meer in de war van mijn gehuil (waarmee ik niet zeg dat je niet mag huilen) dan van opa die opgebaard op een koelplaat in de woonkamer lag. Zij dartelden vrolijk om hem heen, raakten hem aan, gaven hem kusjes en maakte met elkaar mooie vrolijke tekeningen op de kist. Mijn kleine neefje van drie jaar vroeg: “Ze kunnen opa toch gewoon maken?” En zo kletsten ze gezellig door. “Trouwens”, zo sprak mijn zevenjarige dochter tijdens de dienst “wist je dat daarboven een koffiebarretje is met chocolademelk, slagroom en lekkere taartjes? En dat je daar nooit dik kunt worden?”. Je kunt je wellicht voorstellen dat je ook mij toen bijna kon wegdragen. Kinderen hebben een geweldige fantasie en een onbegrensde belevingswereld. Terwijl ik dacht “Pa, ik zal je missen”, zei mijn dochter: “Opa, ik zal je nooit vergeten”. Geweldig dat ik zo veel van die kleintjes mag leren.

Meer Johnny Joker

Meer blogs:

2 thoughts on “Ze kunnen opa toch wel maken?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>