Ouders zijn de beste dokters

Er is momenteel veel gedoe in de media over de vrijeartsenkeuze. De emoties lopen soms leeuw johnny jokerhoog op en dat is logisch want het gaat om een van onze belangrijkste kernwaarden: vrijheid.

Los van de discussie denk ik dat vrijheid om überhaupt niet naar de dokter te hóeven nog essentiëler is. Ik zeg altijd dat je maar beter kunt wegblijven bij de dokter. Natuurlijk kan het soms niet anders. Wanneer de boel echt in de brand staat, moet er geblust worden. Toch worden de kennis en kunde van de medische wereld sterk overschat (Truste me, I’m a doctor) en kun jij zelf meer dan je denkt. Als je een dokter vraagt waarom hij of zij voor dat vak heeft gekozen, antwoordt negen van de tien: om mensen te kunnen helpen, om zorg te kunnen verlenen. Ook ik heb ooit met die gedachte in het achterhoofd voor de studie geneeskunde gekozen. Continue reading

Snaveltjes open en schermpjes toe

Gisteren was zo’n dag dat we niets voor het eten in huis hadden. Geen ingrediënten, geen meneer de uilinspiratie en geen zin. Reden genoeg om een hapje te gaan eten bij de lokale Italiaan. Aan het tafeltje naast ons schoof een vergelijkbaar gezinnetje met twee jonge kinderen aan. De eerste vraag die de vader aan de blije ober stelde, was wat de code van de WIFI was. Tassen gingen open, broekzakken werden geleegd en binnen twee minuten was het hele gezin online. Ik kon net niet zien wat ze precies deden maar aan de handgebaren te zien zat pa nonchalant te swipen op Tinder, checkte moeders ongeduldig haar Facebook en keken de kids als zombies naar een filmpje. Continue reading

Het slurfje van tandarts Chris

‘We gaan straks naar de tandarts’, zeg ik. Twee kleine gezichtjes kijken me onderzoekend aan. Ik zie ze denken: ‘Hoe zat dat ook alweer? Leuk of niet leuk?’Tandartsangst voorkomen

Het doet me denken aan een interview dat ik een jaar geleden had met Ad de Jongh, professor Angst en Gedragsstoornissen bij de afdeling Sociale Tandheelkunde van ACTA. ‘Niemand wordt met angst voor de tandarts geboren. Kinderen kunnen de angst wel overnemen van hun ouders,’ vertelde hij.

Ik besluit dat mijn kinderen niets mogen merken van mijn eigen (lichte) tandartsangst. ‘De tandarts is superleuk!”, zeg ik met een brede glimlach.
De gezichtjes ontspannen. ‘Hoe heet ‘ie eigenlijk?’ vraagt de oudste. Continue reading

Zindelijk worden met vlag en wimpel

Het leuke van kinderboeken schrijven is het testen van het verhaal bij onze eigen kinderen. Tijdens the making of Johnny Joker kan de pot op, ons boekje over zindelijk worden, begon mijn jongste interesse in het potje te krijgen. Elke avond voor het slapengaan, wilde ze dat ik het proefexemplaar van ons boek aan haar voorlas. Mooi, dacht ik nog. Die is snel zindelijk.

Niet dus. Een plasje op het potje werd al snel routine, maar voor de grote boodschap eiste ze een luier. We vonden dat overigens geen probleem en hebben haar nooit gepusht. Tegelijkertijd dacht ik na over het boekje. Was er misschien iets wat beter zou kunnen? Iets wat mijn dochter een zetje in de goede richting zou kunnen geven? Continue reading

Ze kunnen opa toch wel maken?

Als we geboren worden, is er tenminste één ding dat we zeker weten: dat we dood gaan. Gelukkig weten we meestal niet precies wanneer en hoe. Of ik geen vrolijker onderwerp kan bedenken? Zeker wel, maar ook de dood hoort bij het leven en het is wat mij betreft een onderwerp om gewoon te bespreken. Ik geef toe, er is een aanleiding. Twee weken geleden was mijn lieve vader aan de beurt. Eerlijk gezegd wisten we al dat praten over de dood met een kindhij in de blessuretijd zat en toch voelt het laatste fluitsignaal als extreem onverwachts. De timing, twee dagen voordat mijn lieve zus (eindelijk ;-) ) ging trouwen, was op zijn minst uitzonderlijk, en gaf de nodige opschudding. Nooit eerder heb ik in zo’n emotionele achtbaan gezeten. ’s Nachts in bed galmden de trouw- en rouwnummers door elkaar door mijn hoofd. In één week is je zus getrouwd en je vader gecremeerd, rauwer (of rouwer) wordt het denk ik niet. En toch kijk ik dankbaar terug. Zijn ‘tijd’ zat er kennelijk op en het is goed zo.

Continue reading

Later word ik…mezelf

Jong komisch talent
Gekke bekken trekken leren ze je niet per se op school

Vanmorgen kreeg ik een mail van de school van onze kinderen met het onderzoeksrapport van de onderwijsinspectie. Lovend rapport van zestien pagina’s met als conclusie: goede kwaliteit onderwijs. Voor wat het waard is. Mijn kids gaan fluitend naar en van school, dat vind ik al belangrijk genoeg. Het is fijn om bevestigd te krijgen dat ze daar kennelijk ook nog wat leren, maar wat leren ze eigenlijk? Continue reading

Word jij ook gek van al die dieetadviezen?

aap colaRecente cijfers tonen aan dat inmiddels 30% van de wereldbevolking een te dikke buik of te dikke billen heeft. Beter gezegd: ongeveer een derde lijdt aan obesitas.
Door het enorme aanbod in de supermarkten, is het tegenwoordig ook niet zo makkelijk om gezonde keuzes te maken. Want wat kan ik nou beter wel en wat beter niet eten? En wie kan ik nog geloven?

In ieder geval niet de dieetgoeroes. In de Tros Radar uitzending van maandag 1 september passeerden de grootste dieetfabels de revue. De belangrijkste conclusie was dat er niet één dieet is dat blijvend werkt. Continue reading

Janken jouw kinderen ook zo veel?

Huilend naar schoolVanmorgen bracht ik onze twee dochters op de fiets naar school. Tegen de jongste schreeuwde ik het uit toen ze dicht met haar band tegen de stoeprand kwam. Niets aan de hand, maar sinds ik zelf door zo’n lullig stoeprandje mijn sleutelbeen gebroken heb, ben ik als de dood voor stoepranden. Kind huilen door mijn geschreeuw en het plaatje was weer rond. Op school aangekomen keken twee witte, sippe gezichtjes me aan. De dames zeiden met een zacht stemmetje dat ze hun gymspullen vergeten waren en niet weer in hun onderbroekje wilde gymmen. Ik zag de krokodillentranen al opkomen. Moet ik dan overal aan denken?

Continue reading

Help! Mijn kind lust geen groente

Al bij de eerste blik op haar bord is het mis. “DALUSSIKNIE!”, schreeuwt mijn driejarige dochter terwijl ze behendig vijf sperziebonen tegelijk over de rand van haar bord kiept. Op het consultatiebureau zijn ze tevreden zijn over haar fijne motoriek, over haar groente-inname Kind lust geen groenteminder. Mijn dochter van vijf kiest meestal voor een artistieke aanpak. Ze vist eerst stilletjes de stukjes ui en paprika tussen de rijst uit om er vervolgens een impressionistisch mozaïek mee te maken op de rand van haar bord.  Heb jij thuis ook zo’n kleine witlofweigeraar of spruitenspuger aan tafel? Dan kun je opgelucht ademhalen. Want volgens voedingsexpert Jaap Seidell is dit gedrag 100% normaal en volledig te verklaren vanuit de evolutie. Continue reading

Probeer niet te proberen

Ik ben het boek Proberen niet te proberen (waarom alles beter gaat als je het niet te graag wilt) van mijn favoriete uitgever Maven Publishing aan het lezen. Inspirerend boek met sprekende en herkenbare voorbeelden. Bijvoorbeeld waarom je als vrijgezel die ene maar niet tegenkomt, terwijl de gegadigden zich met bosjes tegelijk aandienen als je eenmaal een relatie hebt. Of waarom je niet in slaap kunt komen terwijl je moet slapen van jezelf omdat je de volgende dag een belangrijke afspraak hebt. Kortom, wat maakt nu dat sommige dingen die je ‘loslaat’ veel beter lukken dan wanneer je er krampachtig bovenop zit? Het antwoord is volgens de schrijver van het boek Edwin Slingerland simpel: Hou op met je best doen. Probeer wat meer te vertrouwen op je ‘oergevoel’. Continue reading