‘Grote bah’? Of gewoon poep?

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Vanmorgen liet ik onze hond Binky uit in het park. Opvallend genoeg kwam ik vooral vrolijke mensen tegen. Waarschijnlijk doordat het zonnetje weer flink scheen en mensen weer stilletjes aan uit hun winterdepressie klimmen. Zo basaal kan het leven zijn.
En over basaal gesproken, er viel me vanmorgen nog iets op. Iets waar ik mij eigenlijk al over verbaas sinds ik Binky heb. Als honden elkaar ontmoeten, honden snuffelensnuffelen ze als eerste aan elkaars kont. Toen ik Binky net had vond ik dat enorm gênant en begon ik me direct te verontschuldigen bij het andere baasje als hij zijn snuit spontaan in de poeperd van een andere hond stak. Wist ik veel, ik had immers nooit eerder een hond gehad. Inmiddels weet ik dat het de normaalste zaak van de wereld is en dat het voor honden hetzelfde is als handen schudden voor ons.

Wat maakt nou dat honden poep niet vies vinden en wij wel? Ik heb er geen studie naar gedaan. Waarschijnlijk heeft het er onder andere mee te maken dat wij dat zo aangeleerd hebben. Het begint al als je als kind op het potje je behoefte doet. “Goed zo, wat heb je een mooie grote bah gedaan”. Wij, ja ik ook, leren onze kinderen dat alles wat wij zelf produceren, vies is. Poep, pies, zweet, oorsmeer, snottebellen, en ga zo maar door. Ik geef onmiddellijk toe dat wij anders zijn dan honden. En ik beloof ook plechtig dat ik niet op het eerstvolgende verjaardagsfeestje aan de kont van de jarige zal snuffelen. Maar sinds ik mij realiseer dat wij onze kinderen aanleren dat iets wat wij zelf produceren vies is, probeer ik er zelf op te letten. Met name omdat ik geloof dat het een subtiel begin is van afschuw creëren van onszelf, van ons eigen lichaam. Terwijl een snufje meer respect voor het lichaam en alles wat het produceert ons naar mijn idee juist kan helpen om er blij mee te zijn. Want voor je het weet staan we zo ver van onszelf af dat we een nationale poepdag nodig hebben om af en toe weer eens ‘achterom’ te kijken……