All posts by Marnix Hoppener

Giet maar vol

Vanmorgen propte ik per ongeluk een gitzwarte dieselslang in mijn vrolijk groene tankgat. Johnny Joker water drinkenGelukkig lukte het niet. Om slaperige automobilisten zoals ik te helpen hebben ze de afmetingen van het tankpistool zo aangepast dat je wel heel veel moeite moet doen om nog de verkeerde brandstof in je tank te krijgen. De ene auto is nu eenmaal ontwikkeld om standaard benzine te verbranden en de andere diesel. Ga je dat mixen dan loopt het mis. Vergeleken met een auto lijkt ons lichaam op alles te lopen. Zolang het maar enigszins door te slikken valt, komt het er gewoon weer in een geel straaltje of bruin hoopje uit en ontstaat er zelden een vastloper. Continue reading

De dag dat alles mag!

Schermafbeelding 2015-09-30 om 10.23.30Herinner jij je de dag dat je geboren werd nog? In mijn geval was iedereen superblij, mijn vader, moeder, broer, zus, opa’s en oma’s, ooms en tantes, vrienden, het hield niet op. Allemaal wilden ze komen kijken, mij vasthouden of bijna ‘dood knuffelen’. Wat ik ook deed, alles was goed. Als ik boos was, schreeuwde ik. Als ik verdrietig was, huilde ik. Als ik een boer liet, kreeg ik een schouderklopje. Zelfs als ik een uur in de wind stonk en de poep tot in mijn nek zat, kreeg ik applaus. In die tijd gedroeg ik me eigenlijk volkomen ongeremd, direct, eerlijk en energiek. Continue reading

Opvoeden of zorgen voor?

Je kunt tegenwoordig geen krant of tijdschrift meer openslaan of er staan adviezen en meningen in over opvoeden. Hollandse Zaken wijdde er deze week een hele uitzending johnnyjoker-opvoedenaan. Betrokken versus afwezige vaders, ontaarde versus ‘über-opvoedmoeders’, de rol van ouderschap en de partnerrelatie, culturele aspecten, het kind zelf, werkelijk alle kanten werden belicht. En uiteraard kwam er geen eenduidige conclusie uit. Want wat het beste werkt? Dat weet niemand.
Wat mij nog het meeste fascineert, is dat wij onze kinderen eigenlijk benaderen als mensen die nog niet af zijn; als weliswaar lieve, maar ook primitieve, onberekenbare, zelfzuchtige barbaartjes die we beschaving moeten bijbrengen omdat het anders wel eens slecht met ze af kon lopen. Het lijkt wel of we geloven dat mensen niet goed zijn zoals ze zijn, maar – met heel veel bloed, zweet en tranen – goed moeten worden. En daarom denken we kinderen te moeten opvoeden. Continue reading

Neuroplasticiteit, waarom oefening kunst baart

Laatst woonde ik op de school van mijn kinderen een presentatie van een Johnny Jokerneurowetenschapper bij. Ze nam de aanwezige ouders mee in de wereld van de ‘fixed’ en de ‘growth mindset’, door kinderen ook wel de ‘baksteen’ en de ‘groei mindset’ genoemd. Dat klinkt ingewikkeld, maar in feite draait het om het verschil tussen ‘Ik kan het niet’ versus ‘Ik kan het nóg niet’ of ‘Wat een rotdag, ik verveel me dood’ versus ‘Oh leuk! Ik ga eens bedenken wat ik vandaag allemaal kan doen’. Het werd al snel duidelijk dat je je mindset zelf kunt beïnvloeden. Van een vaste gedachte kun je een groeigedachte maken en andersom. Het veranderen van de mindset van kinderen blijkt vrij eenvoudig. Volgens de neurowetenschap heeft dat te maken met de zogeheten neuroplasticiteit van de hersenen. Continue reading

‘Grote bah’? Of gewoon poep?

Vanmorgen liet ik onze hond Binky uit in het park. Opvallend genoeg kwam ik vooral vrolijke mensen tegen. Waarschijnlijk doordat het zonnetje weer flink scheen en mensen weer stilletjes aan uit hun winterdepressie klimmen. Zo basaal kan het leven zijn.
En over basaal gesproken, er viel me vanmorgen nog iets op. Iets waar ik mij eigenlijk al over verbaas sinds ik Binky heb. Als honden elkaar ontmoeten, honden snuffelensnuffelen ze als eerste aan elkaars kont. Toen ik Binky net had vond ik dat enorm gênant en begon ik me direct te verontschuldigen bij het andere baasje als hij zijn snuit spontaan in de poeperd van een andere hond stak. Wist ik veel, ik had immers nooit eerder een hond gehad. Inmiddels weet ik dat het de normaalste zaak van de wereld is en dat het voor honden hetzelfde is als handen schudden voor ons. Continue reading

Het prachtige indianenverhaal van Jeff

Onze klusjesman Jeff is een grote vent met gouden handen. Naast het klussen schrijft hij indianenverhaal en maakt hij zijn eigen tegelwijsheden en wandelstokken. Hij voelt zich een oude indiaan, zo vertelde hij. Ondanks dat hij op achtjarige leeftijd haarfijn twintig vogelgeluiden van elkaar kon onderscheiden, was hij niet zo goed op school. Hij werd afgerekend op zijn lees- en schrijfkunsten. Toen Jeff vorige week langs kwam, vertelde hij onze kinderen een prachtig verhaal over een boer. Paulo Coelho zou er jaloers van worden. Wat een wijsheid. Continue reading

Opvoeden met humor

Van sommige ‘bil’ boards rolt je hoofd bijna van je romp af. De reclamejongens en –meisjes opvoeden met humorweten namelijk precies welke vormen ze moeten gebruiken om ons koopgedrag te beïnvloeden. Blote borsten, ronde billen, strakke sixpacks en kilometerslange benen, want ‘sex sells’. Tegenwoordig zet zelfs de gemiddelde uitvaartverzekeraar bloot in, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Toch is het gebruik van ‘sex’ niet voor iedere doelgroep gepast, denk aan kinderen. Gelukkig is er ook voor kinderen een krachtig middel voorhanden om een boodschap over te brengen. Het heet humor. En daar zouden we –ouders, artsen, leerkrachten – vaker gebruik van kunnen maken als we onze kinderen iets willen bijbrengen. Continue reading

Ouders zijn de beste dokters

Er is momenteel veel gedoe in de media over de vrijeartsenkeuze. De emoties lopen soms leeuw johnny jokerhoog op en dat is logisch want het gaat om een van onze belangrijkste kernwaarden: vrijheid.

Los van de discussie denk ik dat vrijheid om überhaupt niet naar de dokter te hóeven nog essentiëler is. Ik zeg altijd dat je maar beter kunt wegblijven bij de dokter. Natuurlijk kan het soms niet anders. Wanneer de boel echt in de brand staat, moet er geblust worden. Toch worden de kennis en kunde van de medische wereld sterk overschat (Truste me, I’m a doctor) en kun jij zelf meer dan je denkt. Als je een dokter vraagt waarom hij of zij voor dat vak heeft gekozen, antwoordt negen van de tien: om mensen te kunnen helpen, om zorg te kunnen verlenen. Ook ik heb ooit met die gedachte in het achterhoofd voor de studie geneeskunde gekozen. Continue reading

Snaveltjes open en schermpjes toe

Gisteren was zo’n dag dat we niets voor het eten in huis hadden. Geen ingrediënten, geen meneer de uilinspiratie en geen zin. Reden genoeg om een hapje te gaan eten bij de lokale Italiaan. Aan het tafeltje naast ons schoof een vergelijkbaar gezinnetje met twee jonge kinderen aan. De eerste vraag die de vader aan de blije ober stelde, was wat de code van de WIFI was. Tassen gingen open, broekzakken werden geleegd en binnen twee minuten was het hele gezin online. Ik kon net niet zien wat ze precies deden maar aan de handgebaren te zien zat pa nonchalant te swipen op Tinder, checkte moeders ongeduldig haar Facebook en keken de kids als zombies naar een filmpje. Continue reading

Ze kunnen opa toch wel maken?

Als we geboren worden, is er tenminste één ding dat we zeker weten: dat we dood gaan. Gelukkig weten we meestal niet precies wanneer en hoe. Of ik geen vrolijker onderwerp kan bedenken? Zeker wel, maar ook de dood hoort bij het leven en het is wat mij betreft een onderwerp om gewoon te bespreken. Ik geef toe, er is een aanleiding. Twee weken geleden was mijn lieve vader aan de beurt. Eerlijk gezegd wisten we al dat praten over de dood met een kindhij in de blessuretijd zat en toch voelt het laatste fluitsignaal als extreem onverwachts. De timing, twee dagen voordat mijn lieve zus (eindelijk ;-) ) ging trouwen, was op zijn minst uitzonderlijk, en gaf de nodige opschudding. Nooit eerder heb ik in zo’n emotionele achtbaan gezeten. ’s Nachts in bed galmden de trouw- en rouwnummers door elkaar door mijn hoofd. In één week is je zus getrouwd en je vader gecremeerd, rauwer (of rouwer) wordt het denk ik niet. En toch kijk ik dankbaar terug. Zijn ‘tijd’ zat er kennelijk op en het is goed zo.

Continue reading